Hetzelfde Anders

Home

Hetzelfde Anders

Wie wij zijn

Wat wij doen

Cursussen

Workshops
&
Lezingen

Leesgroepen

Schrijfhulp

Contact

De vluchteling op het Oktoberfest

Door Kyra Nelissen

Afgelopen weekend was ik een potje aan het poolen in het dorp waar ik vandaan kom. Ik had daar afgesproken met een vriend van mij die nu aan de andere kant van de wereld woont, maar even terug in Nederland was. Ik ben samen met hem opgegroeid; hij in het dorp naast het mijne. Naast het poolcafé is het sinds een aantal jaren een drukke bedoening. Er zit een club, die schijnbaar (wij wisten het niet) dé hotspot is van de omgeving. Toevallig was het deze avond ook nog eens Oktoberfest, iets wat klaarblijkelijk (ook dat wisten wij niet) ineens niet alleen een fenomeen is in Duitsland, maar tegenwoordig ook in elk gehucht van Nederland.

Op de wc kwam ik al twee meisjes tegen van een jaar of 16, die uitgebreid aan elkaar stonden te vertellen hoe ze zich voelden: “Ik heb het echt súper koud.” “Echt? Oh, ik heb het juist echt super wárm, maar het voelt wel lekker ofzo.” “Ik ben echt keihard aan het trillen, ik hoop wel dat dat zo over gaat.” Ze zagen er enigszins zenuwachtig uit, maar hadden blijkbaar het idee dat ze dit hardop konden bespreken waar ik bij stond.

Toen wij nietsvermoedend om half twee ’s nachts het poolcafé uit kwamen om naar huis te gaan, stond de hele straat zwart van de 40-plussers in dirndl en lederhose, afgewisseld door mensen in politie-uniform. Het Oktoberfest was net afgelopen en de hele bende liep uit naar die club naast het poolcafé, waar gewoonlijk alleen maar middelbare scholieren komen, en net iets ouder volk dat misschien studeert, maar niet op kamers is gegaan. Het resultaat was te verwachten: jonge, brutale apen aan de coke en oudere mensen in gekke pakken die zich compleet klem hadden gezopen gingen met elkaar op de vuist. Gevolg was dat welgeteld zeven politiebusjes de ruimte voor de club bezetten, om het klootjesvolk in te laden en ze een nachtje af te laten koelen in de cel.

Wij zagen het met verbaasde blik aan. Een dorp met om en nabij 12000 inwoners. Meisjes van 16 aan de harddrugs, middelbare scholieren massaal aan de coke, ouders die katje lam door de straten struinen. “Ik ben best wel kritisch over die hele vluchtelingenkwestie,” zei mijn vriend, “soms vraag ik me af of het wel zo’n goed idee is om ze ons land allemaal maar binnen te laten.” Ik was hierdoor verrast: we hadden het daar de hele avond niet over gehad, dus de uitspraak leek compleet uit context te zijn. Tot hij zei: “Maar dan zie ik deze mensen… Verdienen zij het dan wel om hier te zijn?”

Toen ik na een half uur autorijden thuis kwam en in bed ging liggen, dacht ik nog eens aan wat hij had gezegd. Natuurlijk geldt het niet voor elke vluchteling, maar er zitten er genoeg bij die hoogopgeleid zijn. Er zitten er genoeg tussen die iets goeds bij te dragen hebben aan onze samenleving. Kan dat gezegd worden van die mensen die ik zojuist had zien lallen en vechten? Grote kans dat dat de mensen zijn die het hardst roepen dat de grenzen dicht moeten. Als ik die mensen zie, schaam ik me echt een beetje (of zoals ik toen, iets ongenuanceerder, zei: “Hier moet ik nou een beetje van poepen.”).

Marx had gelijk. Wij wonen in een land dat dit soort mensen heeft gecreëerd; de keerzijde van ons kapitalistische systeem. Mensen die de week op hun ellendige kantoortje bij hun rottige baas alleen maar doorkomen met het uitzicht op een weekend naar de klote gaan. Sneu toch, mensen van 40+ die de noodzaak zien dit te doen. En dan dus een generatie kinderen creëren die niets anders gewend is en zelf net zo hard mee gaat doen. Zijn zij niet net zo goed vluchtelingen, op de vlucht voor hun eigen leven?

Ik kan alleen maar heel erg blij zijn dat mijn ouders niet tot deze groep behoren. Er zijn vast veel mensen die op de achterste benen staan als ze dit lezen. Mensen met vrienden of familie die dit doen, en die het zodoende absoluut niet met me eens zijn. Vast ook mensen die ik goed ken. Maar eerlijk gezegd: ik sta liever mijn belastingcenten af aan mensen die vluchten uit hun eigen omgeving omdat het daar niet veilig is, maar wél iets willen doen met hun leven, dan aan ontevreden Geert Wilders-stemmers die vluchten uit hun eigen leven. Sterker nog: kunnen we ze niet gewoon omruilen?